Comprensión I (Hope there's someone/ música do medievo)

espero que haxa alguén
que coide sempre de ti.
que atopes a calma en cada folla verde.
que pequenas ovellas che nazan das fazulas sen querer
e vaguen pola terra.

é necesario collerche a puñadas?
a timidez coa que che ouservo?
espero por ti.
calmo o espírito, cálmasme,
co teu aire no que poderían durmir pichóns.

vólcome.
confúndome.
salo de min
para entrar en MIN,
e mentres bebo esencia en cuncas hippies.
cóntasme da bossa nova e todo o que fas é dun placer inmenso.
criatura.

pensas, bailas como un río
convirtes
todo en melancolías da calor.
escoitas.
és un animal de ollos grandes
que vive sorprendido.

toca a cuncha da tartaruga.

"quérote
-...-
transfórmame
-...-
vólveme eu, desnúdame de todo isto
-iso podo facelo (cala)-
...
-...-
...
-atópate-
vale"

Medo.

Non teño máis sangue, máis forza ou máis veas

atopo nos lustros sodados de pena

cachopos, folerpas, ruídos, encontros

discotecas raídas,

estrondo asqueroso, vacilación

esforzo con chave, pensión viúva

Espidiforme estrela

recantos no gumio.

Que eu sepa non existe vellez

nin atopo descanso da neve.

Exprésate becho!

Encontros nas bágoas de deus.

Pero isto que é??

Móvete para a cociña! caghiná!

Estreno para ti un desfalecemento inminente,

E ti, e ti, e ti...

arrediós! acabouse

vou cuspir sobre a túa tumba

tódalas tumbas, estera, peteiros

cacofonías da linguaxe

debo destruír a linguaxe, bip bip

atúzaro escarpio xagular bunito

bunitiño miu miu miu

volschenka e hostias en vinagre!!

como dice la canción...

tantas teteras animadas envenenanhh

E ti, vives no mundo, nininiña?

remata xa dunha vez, Petrarca!!!

xa está!!

E as memorias lévanse a costas coma as pulgas.

auuuuur au au aur...

ESPARTANOS!! CUAL ES EL SÍMBOLO DEL ORO!!??

Aurum, áureo, merda

todo o silencio pola alcantarilla

Desaugadoiro

Vivo na mandesume

das notas musicais

a música é o meu opio

canguelo

maldito afinar

atopo lascivas as túas prendas prendadas

dos olos negros de pozo de mukusuluba de xente de touro de vida de morte de vergonza.

Asco, moito asco.

The Killing Fields

baixaban os tubos

pola gorxa de herba.

fociños de vaca gris

ao meu carón, esmagando o tempo.

cando os nós azuis

se volvían líquidos

con facilidade.

feroz.

teño entre as tempas as laranxas.

lambo as miñas patas peludas,

agora son un cadelo, miño*.

aaauuuuuuuuuuur…

necesítanse cardúmenes na lingua,

preferentemente vivos.

razón aquí.

o linóleo é o mellor chan

para deixar de moverse entre agullas.

nacen das mans pequenas, equidnas.

eles non se queixan nunca.

e ti segues buscando carnes rotas?

mira, mete os dedos

na miña dúbida verde.

un príncipe danés xeouse coma os esquíos

sen abrigo.

asepsia.

atopa en min todo o folgo denso

e tódolos beizos quentes que precises.

roubar dun ventre de madeira

mentres desculpo aos meus vectores

“non lles pegues máis, por favor

matareinos eu mesma,

dareilles colirio, ou napalm, ou gasolina 95

(coma aos xagulares)”

maimiño.

pero vólvense un toxo na metástase.

teñen os animais agochados no sistema digestivo

á espera.

atemorizados.

this is not a new and simple declaration of my love.

mentín.

ultrasonidos que me mancan.

inundan de cobalto o cuarto

como vellas metáforas felinas.

“miau miau miau”

habitación de cadavres marcianos

latentes

para que as pantasmas veñan.

o bafo do pucho trae pantasmas

laranxas e agarimosas

coma a mel e o wisky.

fánme cóxegas.

fáltame a esencia estraña e viva.

honey, love you honey, funny, sunny.

  

[tortura viva e doce

animaliño, tétano

mi mi mi  xemidos

mel fervida.]

  

vomitei

o equidna, satie.

sabía imaxinario a sal

e glaseado.

“gno gno gno”

acompáñame coa súa suavidade de fariña.

non estou máis soa.

líquido.

…